وب‌نامۀ مطهر

من زندانياني را ديدم كه ادامه حياتشان استمرار در زندان و مرگشان در آزادي از بند گران بود.

من واپسين تصوير دنياي ديجور را در نصب آخرين سنگ گور ديدم.

من جامعه اي را ديدم كه همه آموخته بودند براي موفقيت بايد دهاني بسته و دست هايي شكسته داشت.بايد با دهنه هاي آهنين دهان ها را دوخت و در برابر زورمندان حاكم سكوت را آموخت.

من جوجه هاي فردا را ديدم كه مرگ جوجه اي را مي نگريستند و در سوگ او مي گريستند .

من  سري را ديدم كه سنگ ها را درهم مي شكست ؛ ولي از درك فرهنگ ها مي خست. 

ادامه دارد...

                       شفیعی مطهر

...و در ادامه مطلب تکمله های استاد باقری:

من فرشته آزادي را در پشت ميله ها آزاد ديدم.
والتر لیپمن چنین مطرح می کند :« یک فرد منطقی که در دنیای حقیقی و خارج از احلام زندگی می نماید، کسی است که می تواند بین تمایلات خویش و امکانات موجود تعادلی ایجاد نماید.

من در بازار بزرگ زندگی و دنیای سترگ ارزندگی، لبخند را ارزان ترين كالا و ارزشمندترين كيميا ديدم.
خنده و گریه برای چه؟
بخندیم ، خنده ای که از بارقه ها و روشنایی های روح فروزان شود و خود علت روشنایی هستی در مقابل دیدگان ما گردد.
گریه کنیم ، گریه ای که آب حیات ملکوتی روح ما را بجوشاند و به گلستان هستی بپاشد.
من کسانی را در بن بست زندگی دیدم که خود را در اوج کمال و قله آمال می ديدند؛ زيرا آنان راهي جز سرازيري براي ادامه مسير نداشتند.
والتر لیپمن در فلسفه زندگی ( -ص147 و148)می گوید: تحرک بشر از روی انگیزه ها و تمایلات عاطفی طبیعی و تمنیات او و به عبارت دیگر از روی« می خواهم های» رهبری نشده به وسیله عقل و خرد ، مسئلۀ حساس در زندگی بشری است و عدم ملاحظه رهبری عقل و خرد در آن« می خواهم ها »به زیان کلی در زندگانی بشری تمام خواهد گشت.

من چون حيات را ارزيابي كردم، مي خواستم به گونه ای زندگي كنم كه هرگاه فرزندانم خواستند مفاهيمي چون
صداقت،عدالت و حريت را به ياد آورند، مرا مجسم كنند؛ اما افسوس....

هرکس شاگردی حق و حق بینان کند ، بالاخره روزی به مرحلۀ استادی خواهد رسید.