اخلاق گفت و گو - ۱
#شفیعی_مطهر
فبشر عبادالذین یستمعون القول فیتبعون احسنه اولئک الذین هدیهم الله و اولئک هم اولوا الالباب (الزمر ، ۱۸ )
زبان و قلم دو پنجره اي است كه نهانخانه دل را به باغ بي كران هستي پيوند مي زند.
چون دردي سَتُرگ در اين خانه بُزُرگ سكنا گزيند ، ناگزير رشحات آن از حلقوم قلم و زبان مي تراود.
نهال «انديشه» چون در بستر « خرد » ریشه کند ، پيوسته زلال « حکمت » را از جویبار هر سخن حکیمانه می نوشد و به تدریج می بالد.
رشد و رویش اندیشه در گروی سقایت ریشه است.
انسان به مصداق « الحکمه ضاله المومن » تشنه حکمت است و « زبان » و « قلم » دو چشمه ساري و دو جويبار جاري است كه مي تواند با زلال حكمت اين تشنگي معرفت را فرو بنشاند.
..و نيز هر انسان فكور و فرزانه ناگزير است جوشش چشمه انديشه و افكار خود را به جويبار زبان و قلم خود جاري سازد و ايمان و آرمان خود را گسترش بخشد . اين نياز فطري بشري ايجاب مي كند كه انسان ها با يكديگر ارتباط كلامي برقرار كنند.
گفت و گوي بين انسان هاي انديشمند بهترين و سالم ترين راه انتقال ، رشد و رويش انذيشه ها ، افكار و آرمان هاست.
گفت و گو فوران فواره تفكر را بر دشت تشنه دل ها جاري مي سازد و كشتزار سبز انديشه ها را طراوت مي بخشد.
گفت و گو دريچه است گشوده به روي بهار حيات بخش حكمت.
گفت و گو ابزار تعليم و تربيت است.
گفت و گو باب مشاركت در عقول و علوم انسان ها را مي گشايد و به انسان امكان مي دهد كه چون " نحل " بر هر غنچه شكوفا بنشيند و از هر نوش گوارا بنوشد.
گفت و گو از مصاديق " تضارب آرا و انديشه ها" است و قيد و بند تحجر و تعصب را از دست و پاي تفكر مي گشايد و راه رشد را مي نماياند.
....ادامه دارد
آثار،سرودهها،مقالات،خاطرات و روزنوشتهای شفیعیمطهر